دریاچه ی گهر واقع در نزدیکی شهرستان دورود(استان لرستان) بوده و مسیر اصلی رسیدن به آن نیز از همین شهرستان است.برای رسیدن به دریاچه در حدود ۱۵ کیلومتر باید کوهپیمایی کرد.پیمودن این مسافت چیزی در حدود ۳الی ۴ ساعت زمان می طلبد.مسیر کوهستانی،تا دریاچه را سراسر کوههای بلند با بافتهای متفاوت آهکی یا سنگهای گوناگون فراگرفته است.در دامنه بعضی کوهها گاه درختچه هایی نیز دیده می شود.

در مسیر دریاچه و پس از پیمودن چیزی در حدود یک سوم ابتدایی مسیر که تماماً کوهستانیست، رودی هسفر می شود که تمام مسیر را تا دریاچه در پای کوهها جاریست.بستر رود چند متر پایینتر از مسیر ماست.بخشی ازمسیر که در کنار رودخانه پیموده می شود تقریبا هموارست. 

در میانه ی این مسیر هموار، گاه باریکه های آب دیده می شود که از دامنه ی کوههای ستبر که مانند دیواره هایی اطراف مسیر را احاطه کرده اند، پایین آمده و به رودخانه میریزند.

آب رودخانه آرام و روان به سوی مسیری که از آن آمده ایم جاریست.ازین رو می توان برگردان کوههای کنار دریاچه را در آن به شکلی زیبا و واضح دید.

و در پایان نمایی زیبا از دریاچه ی گهر:

تصاویر  و مطالب از ایــــــــــران زمیـــــــــــن

هموطن عزیز لطفا در صورت استفاده از تصاویر و مطالب فوق،نام و آدرس تارنمای ایــــــــــران زمیـــــــــــن را نیز درج کنید.

منطقه ی زیبای اردی در استان چهارمحال و بختیاری و در فاصله ی اندکی از جنوب شرستان شهرکرد و غرب شهرستان بروجن واقع شده است.

تصاویر ازایـــــــــران زمیـــــــــــــــن

لطفا در صورت استفاده از تصاویر فوق نام و آدرس وبلاگ ایـــــــــران زمیـــــــــــــــن را نیز درج نمایید.

چُغازَنبیل نیایشگاهی است باستانی که در زمان ایلامیها ساخته شده است. چغازنبیل بخش باقی مانده از شهر دوراونتاش است.
این نیایشگاه توسط اونتاش گال (پیرامون 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ ایلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، نگهبان شهر شوش، ساخته شده است.
مکان جغرافیایی چغازنبیل در 45 کیلومتری جنوب شهر شوش در نزدیکی منطقه باستانی هفت تپه می باشد . ( در محور اصلی شوش به اهواز ) بلندی آغازین آن 52 متر و 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2 طبقه و نیم از آن باقی مانده است. چغازنبیل واژه‌ای محلی به معنای زنبیل واژگون است و نام باستانی این بنا بشمار نمی‌آید. همچنین زیگورات در زبان عیلامی به معنای نیایشگاه است. این مکان نزد باستانشناسان به دور اونتاش معروف است که به معنای شهر اونتاش است. اونتاش گال پادشاه عیلامی است که دستور ساخت این شهر مذهبی را داده است.

بنای چغازنبیل در میانه این شهر واقع شده است و مرتفع‌ترین بخش آن است. بلندی آغازین این بنا 52 متر در قالب 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2 طبقه و نیم از آن باقی مانده است. مسیر دستیابی به چغازنبیل از طریق جاده اهواز به شوش است اما مکان آن دقیقاً بین شوشتر و شوش در کناره رود دز قرار دارد و این خود حکایت از این دارد که در زمان ایجاد زیگورات شهرهای شوش و شوشتر هر دو وجود داشته اند. این نیایشگاه توسط اونتاش ناپیریش (حدود 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ عیلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، الهه نگهبان شهر شوش، ساخته شده است و در حمله سپاه خونریز آشور بانیپال به همراه تمدن عیلامی ویران گردید. قرنهای متمادی این بنا در زیر خاک به شکل زنبیلی واژگون مدفون بود تا اینکه به دست رومن گیرشمن فرانسوی در زمان پهلوی دوم از آن خاکبرداری گردید.

 گرچه خاکبرداری از این بنای محدب متقارن واقع شده در دل دشت صاف موجب تکمیل دانش دنیا نسبت به پیشینه باستانی ایرانیان گردید اما پس از گذشت حدود 50 سال از این کشف، دست عوامل فرساینده طبیعی و بی دفاع گذاشتن این بما در برابر آنها آسیبهای فراوانی را به این بنای خشتی - گلی وارد کرده و خصوصا باقیمانده طبقات بالایی را نیز دچار فرسایش شدید کرده است. چغازنبیل جزوه معدود بناهای ایرانی است که در فهرست آثار میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.ضمنا در بعضی از کتب تاریخی نام قدیمی شوش (چغازنبیل)نامیده شده است.

منبع: ویکی پدیا