چُغازَنبیل نیایشگاهی است باستانی که در زمان ایلامیها ساخته شده است. چغازنبیل بخش باقی مانده از شهر دوراونتاش است.
این نیایشگاه توسط اونتاش گال (پیرامون 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ ایلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، نگهبان شهر شوش، ساخته شده است.
مکان جغرافیایی چغازنبیل در 45 کیلومتری جنوب شهر شوش در نزدیکی منطقه باستانی هفت تپه می باشد . ( در محور اصلی شوش به اهواز ) بلندی آغازین آن 52 متر و 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2 طبقه و نیم از آن باقی مانده است. چغازنبیل واژه‌ای محلی به معنای زنبیل واژگون است و نام باستانی این بنا بشمار نمی‌آید. همچنین زیگورات در زبان عیلامی به معنای نیایشگاه است. این مکان نزد باستانشناسان به دور اونتاش معروف است که به معنای شهر اونتاش است. اونتاش گال پادشاه عیلامی است که دستور ساخت این شهر مذهبی را داده است.

بنای چغازنبیل در میانه این شهر واقع شده است و مرتفع‌ترین بخش آن است. بلندی آغازین این بنا 52 متر در قالب 5 طبقه بوده است. امروزه ارتفاع آن 25 متر و تنها 2 طبقه و نیم از آن باقی مانده است. مسیر دستیابی به چغازنبیل از طریق جاده اهواز به شوش است اما مکان آن دقیقاً بین شوشتر و شوش در کناره رود دز قرار دارد و این خود حکایت از این دارد که در زمان ایجاد زیگورات شهرهای شوش و شوشتر هر دو وجود داشته اند. این نیایشگاه توسط اونتاش ناپیریش (حدود 1250 پ.م.)، پادشاه بزرگ عیلام، و برای ستایش ایزد اینشوشیناک، الهه نگهبان شهر شوش، ساخته شده است و در حمله سپاه خونریز آشور بانیپال به همراه تمدن عیلامی ویران گردید. قرنهای متمادی این بنا در زیر خاک به شکل زنبیلی واژگون مدفون بود تا اینکه به دست رومن گیرشمن فرانسوی در زمان پهلوی دوم از آن خاکبرداری گردید.

 گرچه خاکبرداری از این بنای محدب متقارن واقع شده در دل دشت صاف موجب تکمیل دانش دنیا نسبت به پیشینه باستانی ایرانیان گردید اما پس از گذشت حدود 50 سال از این کشف، دست عوامل فرساینده طبیعی و بی دفاع گذاشتن این بما در برابر آنها آسیبهای فراوانی را به این بنای خشتی - گلی وارد کرده و خصوصا باقیمانده طبقات بالایی را نیز دچار فرسایش شدید کرده است. چغازنبیل جزوه معدود بناهای ایرانی است که در فهرست آثار میراث جهانی یونسکو ثبت شده است.ضمنا در بعضی از کتب تاریخی نام قدیمی شوش (چغازنبیل)نامیده شده است.

منبع: ویکی پدیا

این بنا که در ۱۰۰۷ه.ق به دستور گنجلیخان،حاکم وقت کرمان(۱۰۰۷- ۱۰۰۵ه.ق مصادف با سلسله ی صفویان)با مساحتی حدود ۳۲۰۰متر مربع در ضلع شرقی میدان به هنر سلطان محمد معمار یزدی و در ۲طبقه بنا نهاده شده است.طاقنماهای دو طبقه در طرفین آن موجب شده که نمای این قسمت از میدان نسبت به سایر قسمتها بلندتر باشد.

پیشانی کلیه ی این طاقنماها یا ایوانچه ها با کاشیکاری صیقلی و پیشانی سردر با کاشی معرق و طرح گل و بوته اسلیمی تزیین شده است.ستونهای طرفین آن نیز با کاشیکاری به خطوط بنایی مزین است.اطاقها دارای گچبری به شیوه ی آجرکاری کاذب و با رنگهای مرسوم دوره ی صفویه به صورت طرحهای مهندسی مختلف تزیین شده از پیشانی نماها در داخل کاروانسرا با کاشی معرق مرغوب و با طرحهای گل و بوته ی اسلیمی و نقوش حیوانات افسانه ای مانند سیمرغ و نقش خورشید به خاتم تزیین شده است.

 

در مجموع این بنا نمونه ی زیبایی از کاشیکاری دوره ی صفویه را به تماشا می گذارد و گچبریها و نقاشیهای زیبای آن نیز این بنا را ارزشمندتر نموده است.

منبع مطالب:سازمان میراث فرهنگی و گردشگری کشور

 

تصاویر از ایـــــــــــران زمیــــــــــن

هموطن عزیز،لطفا در صورت ااستفاده از تصاویر فوق،نام و آدرس وبلاک ایـــــــران زمیـــــــن را نیز ذکر کنید. 

در نزدیکی شهرستان مرودشت امروزی بنای عظیم و شگفت آوری بر فراز سکویی  بلند ۱۴ متری در پای کوه "رحمت" به جا مانده که امروز  تخت جمشید نامیده می شود.نام اصلی این بنا "پارسه"بوده است.بنای پارسه که در واقع منظور از آن مجموعه ای از کاخهای زیبا و عظیم است،در واقع محل برگزاری جشنهای بزرگ و گردهمایی نمایندگان ملل امپراتوری پر شکوه هخامنشیان بوده است.امپراتوری هخامنشیان که یک امپراتوری ایرانی بوده است،نخستین امپراتوری چند ملیتی در تاریخ زندگی بشر بوده است که در اصل به دست کوروش کبیـــــــــــر در حوالی سال ۵۴۵ پیش از میلاد مسیح - که سلام خدا بر او - بنا گذاشته شد.به نظر بنای مجموعه ی شگفت آور پارسه از حوالی سال ۵۱۵ پیش از میلاد آغاز گشته است و در طول پادشاهی نوادگان کوروش در زمان هخامنشیان(از جمله داریوش،خشایارشاه و...)مرتباً کاخهایی به آن افزوده شده است.

پلکان ورودی که اجازه ی بر آمدن به سکو را به نمایندگان می داده و مشتمل بر دو ردیف پلکان سنگیست که به شکل متقارن در پای سکو قرار گرفته است.

نخستین دروازه ی پارسه،دروازه ی ملل(the gate of all nations)و نخستین هیاکل پارسه که در مقابل چشمان متحیر بینندگان خود نمایی می کرده هیاکل دروازه ی ملل است.

پس از گذر از این دروازه و داخل شدن به سالن انتظار نمایندگان برای ورود به کاخ و ملاقات شاه از دروازه ای عبور می کردند که دو هیکل مهیب به شکل موجودی که بدن گاوی بالدار و سر انسان دارد در دو طرف آن دیده می شد.

نمایندگان پس از ورود به کاخ و حضور در مقابل شاه هدایای خود را تقدیم می داشته و با این هدایا عید را تبریک می گفته اند.نگاره های روی دیواره ها مردمانی از لیدی(حوالی ترکیه ی امروزی)،بابل،بلخ،هندومردمانی آفریقایی را نمایش می دهد که متناسب رسوم و داشته های خود هدایای گوناگونی از قبیل پارچه،ظروف گرانبها،بازوبند طلا و حیوانات گوناگون به شاه می دهند.

 

هرکدام از گرههای میهمانان و هدیه دهندگان را نماینده ای(شاهزاده) پارسی تبار راهنمایی میکند که در پیش میرود و دست پیشرو آنان را به گرمی در دست دارد.(به تصویر بالا نگاه کنید.)

 هموطن عزیز تمامی تصاویر بازسازی پارسه متعلق به وبسایت پارسه بوده و  حقوق آن به این سایت تعلق دارد.لطفا در صورت استفاده از این تصاویربا ذکر نام این وبسایت بر تلاش و هنر سازندگان آنها ارج گذارید.

مطلب کاملتر از ساختمان پارسه

تصاویر بیشتر از بازسازی پارسه:

 نمونه ای از انیمیشن های ۳بعدی بازسازی پارسه  متعلق به وبسایت پارسه(کیفیت پایین)

مطالب و تصاویر واقعی از ایــــــــــران زمیـــــــــــن

لطفا در صورت استفاده از تصاویر واقعی و مطالب این پست نام و آدرس وبلاگ ایــــــــــران زمیـــــــــــن را نیز ذکر کنید.